Frances de Pontes Peebles w "Powietrzu, którym oddychasz" prowadzi czytelnika poprzez brazylijskie plantacje pól trzciny cukrowej lat dwudziestych, barwne, roztańczone, rozśpiewane Rio de Janeiro lat trzydziestych, w sam środek Złotej Ery Hollywood lat czterdziestych, z kiczowatymi musicalami na czele. Zachłyśnięcie technicolorem, błyskiem fleszy, wszystkim co się mieni, jest kolorowe, krzykliwe, skrzące emocjami i namiętnościami. Narodziny krwiożerczego i wysysającego, jak to się teraz kolokwialnie określa, szołbizu. A wszystko to w rytmie samby roda. Poznajemy tę historię oczami dziewięćdziesięcio pięcio letniej Dores, która spogląda na swoje życie ściśle związane z Graçę, bogatą, rozkapryszoną i rozchwianą, zapatrzoną w siebie córką właściciela wielkiej plantacji trzciny cukrowej. Dores – osierocona pomocnica w domu właścicieli, od początku jest zafascynowana Graçę. Dziewczęta łączy pasja do muzyki i marzenie, aby tą muzyką żyć. Stajemy się obserwatorami ich drogi prowadzącej z pełnej konwenansów i uprzedzeń Brazylii, wprost w złudne ramiona fabryki snów - studia filmowego lat czterdziestych, produkującego na potęgę musicale, których głównym zadaniem było dawać amerykanom rozrywkę i wytchnienie od szalejącej wojny.
