O zbrodni połanieckiej słyszałam już dawno temu, ale dopiero teraz sięgnęłam po znakomity reportaż Wiesława Łuki, który powstawał mniej więcej w czasie trwania procesu. W jego wyniku dwie osoby skazano na karę śmierci, a kilkanaście kolejnych usłyszało wyroki za współudział w zbrodni lub składanie fałszywych zeznań.
Morderstwo trzech członków jednej rodziny w wigilijną noc, w obecności kilkudziesięciu świadków. A jednak przez długi czas prawda pozostawała ukryta za murem milczenia. To właśnie ta zbiorowa zmowa, oparta na wzajemnych zależnościach, strachu i opacznie rozumianej solidarności, która każe chronić swoich nawet w obliczu niewyobrażalnej zbrodni, przeraża chyba najbardziej.
Autor z niezwykłą przenikliwością ukazuje mentalność mieszkańców wsi, skomplikowaną sieć lokalnych powiązań i niepisane reguły rządzące społecznością.
Czytałam wznowione w 2025 roku wydanie, wzbogacone o felieton autora z 2014 roku.
To książka o złu, które nie kończy się na samej zbrodni. Jest obecne także w milczeniu świadków, obojętności, odwracaniu wzroku i zbiorowej zgodzie na to, by prawda nigdy nie wyszła na jaw.
Sięgnęłam po nią, zanim obejrzę serial Jana Holoubka „Wśród nocnej ciszy”.
Gorąco polecam! I nie ze względu na wstrząsającą historię, która wydarzyła się przecież stosunkowo niedawno – wciąż żyją świadkowie zbrodni połanieckiej. Przede wszystkim ze względu na sposób, w jaki Wiesław Łuka ją opowiedział. To po prostu mistrzowsko napisany reportaż.













.jpg)
.jpg)
.jpg)


